een veilige plek waar ze kind kunnen zijn

oogscreening op Kikatiti

14-03-2017
Op Kikatiti komen die kinderen, die in hun korte leven al veel te veel hebben meegemaakt en te weinig kansen hebben gekregen. Hier kunnen ze tot rust komen en vinden ze een veilige en vooral liefdevolle plek waar ze zich kunnen gaan ontwikkelen. Waarbij ook het contact met ouders en overige familie nooit uit het oog wordt verloren. Deze heel jonge kinderen wonen op Kikatiti,  leren er spelen en samen spelen en al hetgeen nodig is voor een goede basis om straks door te stromen naar de basisschool en het kinderhuis, Ngorika. Naast de zorg voor hun ontwikkeling is er natuurlijk ook zorg voor hun gezondheid. Daarvoor zorgt de schoolnurse. Elk kind wordt bij binnenkomst uitgebreid medisch onderzocht en maandelijks worden o.a. hun lengte en gewicht bijgehouden. En bij ziekte is er natuurlijk zo nodig contact met een arts.

Een van de vrijwilligers maakte ons als bestuur, dit najaar attent op het feit, dat er geen enkel kind  brildragend is. En zo kwamen we er achter dat het screenen van het gezichtsvermogen tot nog toe niet werd gedaan bij de kinderen. Hier weten we dus helemaal niets van. Een leuke uitdaging voor mij om mee aan de slag te gaan. Een van de collega's waar ik in Nederland mee samenwerk ( een arts), was bereid om mij hierin bij te scholen,  zodat ik een eenvoudige eerste screening voor mijn rekening kan nemen. In Nederland de nodige spullen hiervoor aangeschaft, en op zaterdag 25 februari op naar Kikatiti. Hier trof ik 56 kinderen en het nodige personeel, allemaal heel erg nieuwsgierig en wel in voor iets nieuws. En iets lekkers. Na een eerste uitleg, eerst maar eens de aanwezige personeelsleden " gescreend" , zodat de kinderen konden ziet wat de bedoeling was, en wisten wat hun te wachten stond. Grote hilariteit natuurlijk, zelfs de tuinman deed mee. Daarna samen  met de schoolnurse en Martha, een van de matrons, een kamertje ingericht met mijn spullen en toen maar gewoon van start gegaan. En uiteindelijk liep het allemaal van een leien dakje. Alle kinderen zijn coöperatief en nieuwsgierig, sommigen een beetje verlegen en anderen wat vrijer.

De groep kinderen die ik nu heb gezien had gelukkig geen problemen. Allemaal mooie en gezonde ogen, die goed samenwerkten, goed konden fixeren en zelfs de kleinste plaatjes konden herkennen. Deze gegevens ga ik allemaal verwerken in een screeningsformulier per kind, waar ook de volgende screenings in kunnen worden verwerkt. En dit komt dan weer in het dossier van het  kind. Een mooie eerste aanzet dus. 

Tijdens dit verblijf in Tanzania zal ik ook de overige, jongste kinderen, nog proberen te screenen. Dat  lukte nu nog niet omdat ze pas heel kort op Kikatiti zijn en absoluut geen idee hadden wat de eenvoudige plaatjes op de te gebruiken plaatjeskaart  voorstelden. Geen wonder met hun achtergrond natuurlijk. Martha zal dit de komende dagen met hen gaan oefenen, dus wellicht lukt het dan alsnog, en andérs gewoon de volgende keer. Op zaterdag 4 maart ben ik opnieuw naar Kikatiti gegaan om de ogentest bij de allerkleinsten te doen. 
14 driejarigen die nog maar een paar weken op Kikatiti zijn. Een aandoenlijk groepje peuters, dat enerzijds de individuele aandacht en het lekkers wel heel leuk en interessant vond, maar toch ook wel heel spannend. Logisch, sommigen van hen hadden mogelijk nog nooit een blanke van zo dichtbij gezien. Maar ze deden ontzettend hun best! Helaas was het er deze week op "school" niet van gekomen om met de plaatjes te oefenen, dus een deel van de ogentest konden we gewoon niet doen. Het goede nieuws is echter dat ook al deze kleintjes er goed uitzagen; geen ontstekingen, geen afwijkende oogstand en een goede oog- hand coördinatie  en een goede oog- mond coördinatie. Ook een piepklein korreltje konden ze allemaal vinden en oppakken. Ook over hen hoeven we ons vooralsnog geen zorgen te maken!

Mijn doel is om deze " kennis"  t.z.t. over te dragen aan de schoolnurse en een paar van de matrons, zodat er continuïteit kan zijn in deze screening.
Zo kunnen problemen (of veranderingen) in het gezicht tijdig worden opgespoord en kan er de nodige actie worden ondernomen. Martha en de schoolnurse zijn in elk geval erg enthousiast, hebben mij nu heel goed geholpen en willen het graag leren. Bij een volgend bezoek aan Tanzania zal ik een begin maken met het screenen van de kinderen op Ngorika en wellicht is er dan ook al tijd en ruimte voor kennisoverdracht!
 
Het individuele contact met deze kinderen is hartverwarmend, en ik heb dan ook genoten van deze zaterdagen.

Pete de Jager, bestuurslid van Happy Watoto
 
Terug naar de vorige pagina

Meer nieuws uit Tanzania

Edina, onze US ambassadeur

22-11-2018
Edina Toth is geboren en opgegroeid in Hongarije, waar ze zich nooit echt heeft thuis gevoeld. Tien jaar geleden nam ze de beslissing om naar de Verenigde Staten te verhuizen. Edina studeerde onlangs af...
Lees meer

my first week

14-09-2018
My Name is Dr. Jonas Michael I joined Ngorika Happy Watoto School one week ago.  It was Sepetember 3rd 2018 when I started serving and working at this school as a new head teacher. Before I joined...
Lees meer

student Allan

14-09-2018
My name is Allan Judika Mmari, 23 years  old. I am a first born in a family of three children. I have my  young sisters, Lucy who came after me and Happy who is a last one. Before we were living...
Lees meer