een veilige plek waar ze kind kunnen zijn

bezoekverslag juli 2012

03-08-2012
Matti Emondts was eind juli weer terug in Tanzania. Op deze iets langer dan gebruikelijke reis werd hij vergezeld door zijn vrouw Monique, die als vrijwilliger voor de 2de keer een training verzorgde bij Sibusiso (www.sibusiso.nl), een instelling die meervoudig gehandicapte jonge kinderen en hun moeders helpt. Het is momenteel wintertijd in Tanzania, met overdag een heerlijke 28-30 graden en een trui voor de avonden!

Het bezoek begon direct goed met een eerste stop bij Kikatiti Happy Watoto Home. De organisatie loopt hier vlekkeloos. Leuk om het huis vers geschilderd in vrolijke kleuren én de moestuin met een veel beloofde oogst te zien. De kleine verbouwingen die het terrein en de gebouwen geschikt moeten maken voor de bewoning van kleuters van 3 tot 7 jaar zijn inmiddels gereed en een leegstaand gebouw op het terrein is omgetoverd tot een fantastisch verblijf voor ± vier vrijwilligers. Die zijn hier hard nodig om de matrons en docenten verder te trainen en enkele taken over te nemen tijdens het zwangerschapsverlof van een aantal matrons. Het is al eerder gemeld: Nolarib zet hier samen met haar team een fantastische prestatie neer en Kikatiti vergt nu beduidend minder management aandacht.

Ook Ngorika maakte een goede indruk: de school draait naar wens met volle klassen (maximaal 35 kinderen in een klas), een bibliotheek waar vrijwel alle leesboeken continue uitgeleend zijn (OPROEP: wie heeft er Engelstalige kinderboeken voor ons), alle klassen hebben een eigen leraar, overal wordt Engels gesproken, de computerklas is vol in gebruik, de nieuwe lesmethode (het werken in groepjes voor de ouderen) en de pre-primary klas met een lees-, bouw- en poppenhoek zijn geïmplementeerd. Het is een genot om te zien hoe het team onder leiding van hoofdmeester Edward de zaken onder controle heeft.

In het Ngorika huis zagen we opgeruimde kamers, blije kinderen, een keuken die goed functioneert en matrons die actief met de kinderen bezig zijn. Het na schooltijd rondhangen van de kinderen is nagenoeg verleden tijd. Er wordt onder begeleiding huiswerk gemaakt en de kinderen zijn ingeroosterd voor allerlei voorkomende klusjes. Dorcas, die de leiding over het huis heeft, moet op een aantal punten nog wel nadrukkelijker aangestuurd worden om dit alles te bereiken.

Natuurlijk, niet alles loopt naar wens en water blijft een groot probleem! De Imbaseni pijplijn (hieronder meer) werkt nog steeds niet volledig en de eerste poging om een waterput te boren op ons nieuwe terrein in Lerai (t.b.v. de bouw van onze middelbare school) is mislukt. De boorkop brak op 40 meter op vulkanisch gesteente af. Inmiddels staat er een gigantische nieuwe installatie klaar voor de tweede poging. Ergens tussen 60-80 meter moet water zitten! Op 25 juli werd het boren hervat.

26 juli werd een heuse feestdag met de verjaardag van Marion Hasselaar, onze general manager. In de vrolijk versierde community hall werd door iedere klas een klein optreden verzorgd. We mogen ongelofelijk trots zijn op de geweldige vooruitgang die onze kinderen geboekt hebben. Van de kleuters van Kikatiti die Marion in het Engels toezongen tot en met de hogere klassen die in het Engels zongen en gedichten voordroegen hebben prachtige performances laten zien. Hier stond een groep expressieve kinderen op het podium die de zaal wisten te bespelen. In hte Engels! Hulde aan alle leraren en matrons die dit in relatief korte tijd voor elkaar gekregen hebben. Immers, deze kinderen zaten 1,5 jaar geleden nog op Swahili scholen en spraken nagenoeg geen Engels!

De werkwijze van onze maatschappelijk werkers wordt ook steeds professioneler. Zo houden Walther en Mary nu sessie met de kinderen (die daarvoor open staan) over de vraag waarom ze bij ons wonen. De antwoorden zijn soms heel helder, soms alleen maar ontladend, maar in veel gevallen gaat er een aanzienlijk drama schuil achter hun verhalen. Een moeder die de kinderen de straat op stuurt om te bedelen, kinderen die misbruikt zijn geweest, huizen waar geen eten is. De kinderen, hoe jong ook, lijken onze opvang te waarderen en zijn, ondanks het besef wat ze hebben meegemaakt, in goede doen. Uit de gesprekken blijkt soms ook dat het ‘verre familielid’ dat een kind heeft aangemeld, gewoon de vader of moeder te betreffen die het kind niet thuis wil hebben. En is dus nog werk aan de winkel voor onze maatschappelijk werkers op dit front!

Er was ook tijd om een MT-vergadering mee te maken. Leuk om deze interdisciplinaire afstemming bij te wonen. Iedereen is actief betrokken en denkt buiten de eigen discipline mee. Het met elkaar afstemmen en overleggen van beide managers van de huizen in Kikatiti en Ngorika blijkt m.n. zeer waardevol. Op dit soort overleggen komt de volle omvang van alle operationele problemen van twee kinderhuizen met 160 kinderen en een school van 280 leerlingen aan het licht. Het voelt echter zeer goed dat we die zaken met een gerust hart kunnen overlaten aan ons team ter plekke.

Een aantal bijeenkomsten met een architect over onze nieuwbouwplannen op Lerai voor de middelbare school hebben plaatsgevonden. Er zijn nog geen concrete bouwtekeningen, maar we hebben inmiddels wel goede indicaties op welke plekken we wat kunnen gaan bouwen. Er moet nog het nodige huiswerk worden gedaan, en gelukkig hebben we daar ook de tijd voor!

Ten slotte onze waterproblemen. De borehole op Lerai is nu gevorderd tot 30 meter. Keiharde vulkaanlagen zorgen voor een traag boorproces. Na 40 meter komen we in normale grond en zouden we ± 20 meter per dag moeten kunnen boren. Over een week moet duidelijk worden of op die diepte (bruikbaar) water zit.

Ten aanzien van de Imbaseni pijplijn spraken we met het nieuw benoemde watercomité (waar onze Walther ook in zit) en het water departement. Zodra alle ontluchtingskranen geplaatst zijn, kunnen we zien of waterdruk hoog genoeg is om Ngorika te bereiken. (De pijpen zijn dan toch niet diep genoeg ingegraven!) We hebben inmiddels toestemming om in dat geval een kleine druktank met solar pomp naast de grote tank te plaatsen om meer druk te creëren. Zoals gebruikelijk…..het waterproject wordt vervolg!


M. Emondts, Maji Ya Chai
Terug naar de vorige pagina

Meer nieuws uit Tanzania

Edina, onze US ambassadeur

22-11-2018
Edina Toth is geboren en opgegroeid in Hongarije, waar ze zich nooit echt heeft thuis gevoeld. Tien jaar geleden nam ze de beslissing om naar de Verenigde Staten te verhuizen. Edina studeerde onlangs af...
Lees meer

my first week

14-09-2018
My Name is Dr. Jonas Michael I joined Ngorika Happy Watoto School one week ago.  It was Sepetember 3rd 2018 when I started serving and working at this school as a new head teacher. Before I joined...
Lees meer

student Allan

14-09-2018
My name is Allan Judika Mmari, 23 years  old. I am a first born in a family of three children. I have my  young sisters, Lucy who came after me and Happy who is a last one. Before we were living...
Lees meer