een veilige plek waar ze kind kunnen zijn

Marjolein's impressies

09-11-2014
Onze kinderen van Ngorika wilde het allerliefst een schoolreisje naar de nieuwe stoplichten. Dat hadden ze nog nooit gezien. Met de schoolbus hebben ze het tripje gemaakt. Het enthousiasme waarmee Edward, onze lokale directeur hierover vertelt is aanstekelijk. Ik had er zelf graag bij willen zijn! 
 
Nolarip, de manager van Kikatiti had een ander vrolijk verhaal. Afgelopen maanden is er zichtbaar geïnvesteerd in de groentetuin. Een van de medewerkers heeft zich volledig toegewijd aan de tuin, met resultaat. De aubergines ploften uit hun paarse vel en de tomaten kleurdende omgeving vrolijk rood. Hiermee zijn de kosten voor eten de afgelopen tijd zichtbaar afgenomen. Maar dat niet alleen. Doordat de kinderen veel meer groente en fruit krijgen dan voorheen, is ook gezondheid aantoonbaar vooruit gegaan. Met minder (kostbare) doktersbezoeken tot gevolg. Maar ook hun huid was veel zachter, vertelden de matrons. Wat een beetje courgette niet kan doen. Maar aan alledaagse kwaaltjes zoals waterpokken ontkomen ook de kinderen van Kikatiti niet. Met kinderen ondergedompeld in de talkpoeder tot gevolg.  Gelukkig weten we allemaal dat deze pokken vooral jeuken.
 
In Ngorika hadden de kinderen andere zorgen. De hoogste klas maakten zich op voor de middelbare school. Om toegelaten te worden tot een van de middelbare scholen waarmee we samenwerken moet alle kinderen een toelatingsexamen doen. Spannend! Tijdens de bezoeken aan de middelbare scholen waar onze kinderen naar toe gaan, groeide mijn trots. Onze kinderen hebben werkelijk een hoog eindniveau en kunnen zo naar de beste openbare scholen van Arusha. Dit betekent dat hun kans om na de middelbare school een vervolgopleiding te volgen toeneemt. En daarmee hun kans om een (financieel) zelfstandig leven groot is. Dat is toch waar we het voor doen.
 
November is traditioneel een drukke maand. De landelijke ‘mock examens’ zijn achter de rug en de aanmeldingen voor de middelbare school beginnen. Maar ook voor Kikatiti is het druk. Kinderen worden aangemeld om bij ons te mogen wonen. Social worker Mary controleert de verhalen en beslist welk kind voor ons huis in aanmerking komt. Wat een zware baan.  En wat een verantwoordelijkheid. Mary’s verhalen over de huisbezoeken, de situaties waarin zij kinderen aantreft gaan je niet in de koude kleren zitten. Mary is goud waard.
 
Natuurlijk zijn er altijd ‘uitdagingen’. De watervoorziening, zowel voor de kinderen als voor de groentetuin blijft een zorgpunt. De kosten voor het laten draaien van de pomp zijn hoog, evenals het onderhoud. Dat geldt ook voor de generator op Ngorika. Omdat de kinderen ‘s avonds hun huiswerk moeten doen en het dan al donker is, verlichten wij de lokalen met de diesel generator. Ieder uur extra huiswerktijd kost een liter diesel. Dat is een afweging die goed te maken is. Dat is aanzienlijk lastiger voor de weg naar Ngorika. Deze ‘dirt road’ is slecht begaanbaar. De kuilen en stenen veroorzaken regelmatig schade aan ons 'wagenpark'. Daarom hebben we een lokale aannemer opdracht gegeven de weg 'berijdbaar' te maken. Wat dit besluit moeilijk maakt is het feit dat de (lokale) overheid hier niets aan doet. Nu maar hopen dat de herstelwerkzaamheden het regenseizoen doorstaan. We zullen zien!

Marjoleinde Rooij,  5 november 2014
 
Terug naar de vorige pagina

Meer nieuws uit Tanzania

Edina, onze US ambassadeur

22-11-2018
Edina Toth is geboren en opgegroeid in Hongarije, waar ze zich nooit echt heeft thuis gevoeld. Tien jaar geleden nam ze de beslissing om naar de Verenigde Staten te verhuizen. Edina studeerde onlangs af...
Lees meer

my first week

14-09-2018
My Name is Dr. Jonas Michael I joined Ngorika Happy Watoto School one week ago.  It was Sepetember 3rd 2018 when I started serving and working at this school as a new head teacher. Before I joined...
Lees meer

student Allan

14-09-2018
My name is Allan Judika Mmari, 23 years  old. I am a first born in a family of three children. I have my  young sisters, Lucy who came after me and Happy who is a last one. Before we were living...
Lees meer