een veilige plek waar ze kind kunnen zijn

interview met Mary Kasale

24-03-2016
Hoe komen jullie aan de adressen waar de kinderen wonen die geschikt zijn om bij ons te komen?
Sommige ouders, grootouders of andere familie leden sturen een brief waarin ze vragen of wij de zorg voor het kind kunnen overnemen. We werken daarnaast nauw samen met de social work afdeling van de gemeente en met de kerk. Ook zij wijzen ons op kinderen die bij Kikatiti zouden moeten gaan wonen.

Hoe selecteer je de kinderen? 
Wij gaan eerst altijd bij het kind langs. Dan ontmoeten we degene die de verantwoordelijkheid voor de zorg van het kind heeft. Dat kan de moeder zijn, maar ook de grootmoeder of een tante. Als zij inderdaad denken dat het beter is voor het kind om naar Kikatiti te gaan dan kunnen zij het kind aanmelden. Wij komen dan terug om het kind te testen. Een eenvoudige test met blokjes, kleurtjes en een gesprek waaruit blijkt of het kind de capaciteit heeft om de lagere school af te ronden. Wij hebben niet de capaciteit om voor zwakbegaafde kinderen te zorgen, die verwijzen wij altijd door naar andere organisaties. Datzelfde geldt voor kinderen met hiv/aids. Ook voor hen zoeken we een alternatief buiten Happy Watoto.

Waar selecteer je op? 
Kinderen die naar Kikatiti komen zijn rond de drie jaar. Ze leven in heel schrijnende situaties. Soms krijgen ze niet meer dan één maaltijd per dag, kunnen niet naar de dokter als ze ziek zijn, hebben maar één paar gescheurde kleren. Maar we komen ook in situaties waar niet naar het kind wordt omgekeken, waar het kindje echt verwaarloosd wordt. Geen liefde krijgt. Kinderen in nood, zonder toekomstperspectief, dat is ons selectiecriterium. 

Is het soms niet moeilijk om te bepalen of een kind bij ons thuis hoort? 
Zeker. Daarom gaan we altijd met z’n tweeën op huisbezoek, zodat we er later goed over kunnen praten. Vooral als de vrijwilliger mee is zie je het verschil in cultuur en achtergrond goed naar voren komen. Een Europese vrijwilliger vindt een kind al snel arm genoeg voor Kikatiti. Ik zeg dan: ‘De vader heeft een baan, er lopen een paar kippen op het erf en het kind krijgt iedere dag te eten. Dat is geen armoede in Afrika’. 

Mary, is jouw baan niet vreselijk zwaar? Nee, ik vind het een fantastische baan. Ik ben zo blij als ik kan helpen. Dat ik kan helpen. 
Terug naar de vorige pagina

Meer nieuws uit Tanzania

Edina, onze US ambassadeur

22-11-2018
Edina Toth is geboren en opgegroeid in Hongarije, waar ze zich nooit echt heeft thuis gevoeld. Tien jaar geleden nam ze de beslissing om naar de Verenigde Staten te verhuizen. Edina studeerde onlangs af...
Lees meer

my first week

14-09-2018
My Name is Dr. Jonas Michael I joined Ngorika Happy Watoto School one week ago.  It was Sepetember 3rd 2018 when I started serving and working at this school as a new head teacher. Before I joined...
Lees meer

student Allan

14-09-2018
My name is Allan Judika Mmari, 23 years  old. I am a first born in a family of three children. I have my  young sisters, Lucy who came after me and Happy who is a last one. Before we were living...
Lees meer